فَاستَغلَظَ فَاستَوَى عَلَى سُوقِهِ يُعجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِم الكُفَّارَ وَعَدَ اللهُ الَّذِينَ ءَامَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّلِحَاتَ مِنهُم مَغفِرَة وَ أَجرا عَظِيما ( فتح ، آيه ى 29 ) پيروان پيامبرص داراى دو صفت مى باشند : اوّل سرسختى در مقابل دشمن و دوّم دوستى و رأفت در ميان دوستان . شايد در بين فضايل انسانى فضيلتى به اين بزرگى ، خصوصاً براى معلّم ، نداشته باشيم . آنچنانكه از قرآن استفاده مىشود ، در صفات خداوند ، صفتى بالاتر و بهتر و نورانى تر از رأفت نداريم ، لذا در قرآن شريف اوّل صفتى كه براى پروردگار آورده شده است و يكصد و چهارده مرتبه نيز تكرار گرديده است همين صفت است . اگر كلمه ى رأفت يا رحمت را در قرآن بررسى كنيم شايد قريب هزار جا پروردگار عالم اين صفت را بر خود اطلاق كرده است . گويا وقتى شما به كلمه ى رحيم و رحمان و يا در فارسى به كلمات رئوف و مهربان نظر كنيد ، مى بينيد كه در سر تا پاى آن نور خوابيده است . كلمه ايست پر نور مثل عاطفه و مثل مادر كه از آن نور مى بارد . اگر به كلمه ى مادر توجّه نمائيد ، مى بينيد كه علاوه بر نورانيّت سرا پاى اين كلمه عاطفه است . پروردگار عالم روى اين كلمه خيلى اصرار دارد و مخصوصاً براى معلّمها . خداوند روى كره ى زمين اوّل معلّم آورد ، بعد ساير مخلوقات را . از